Osnivanje Enološke stanice

Postojeće je posledica proteklog, kada se donosi sud o postojećem treba se prisetiti proteklog. Oni uvek jedno drugog dopunjavaju, a njihove uzajamne veze se javljaju mnogo jasnije.

Uvažavajući ovo načelo, treba se vratiti u period osnivanja Enološke stanice u Vršcu kada je Vojvodina bila u sastavu Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca. Ujedinjena kraljevina nasledila je vinogradarska područja Austro Ugarske monarhije, Kraljevine Srbije i Kraljevine Crne Gore,te se pojavila i potreba za zajedničkim Zakonom o vinu u cilju stimulisanja zajedničkog napredka vinarstva i vinogradarstva na čitavoj teritoriji novoformirane države.

Nakon propisivanja i objavljivanja Pravilnika o radu u Službenom listu Dunavske Banovine pod.br.III.12458, 31. marta 1933., stanica je otvorena 7. maja 1933. godine u Vršcu.

Počev od svog osnivanja Enološka stanica služi kao nastavna baza, prvo Nižoj zadružno – vinogradarskoj školi,
a kasnije Srednjoj poljoprivrednoj školi u Vršcu.

Zadatak Enološke stanice je bio (kako se navodi u njenom Pravilniku o radu) "da na osnovu naučnog rada pomaže unapređenje vinogradarstva, a naročito racionalnog vinarstva... kao i za regulisanje pravilnog prometa vinom.” U sklopu devet obaveza Stanice nabrojanih u njenom Pravilniku, predviđa se kao prva: ”potpuna hemijska analiza šire, vina, vinskog sirćete, grožđanih i voćnih sokova, voćnih vina, kao i proizvoda destilacije od vina, komine i taloga”.

Analiza vina br.1

od 10. 05. 1933.

Vlasnik vina:

Vilijem Volfner, vinski trgovac iz Vršca.

Naziv uzorka:

Belo vino dobijeno iz berbe 1932 godine.

Analitičar:

Ing. Vukašin Toskić.

Analizu overava:

v. d. direktora Ing. Vukašin Toskić.

Svrha analize:

Proučavanje vršačkih vina.

  • Stanica proširuje svoju delatnost u znatnoj meri 1973.godine kada se kod Privrednog suda u Pančevu regustruje kao ustanova koja pored kvaliteta alkoholnih i bezalkoholnih pića vrši kontrolu poljoprivrednih proizvoda biljnog porekla.
  • U narednom periodu Enološka stanica je učvrstila ugled i reputaciju u analitici zahvaljujući danonoćnoj posvećenosti tadašnjeg direktora Božila Jankovića proučavanju analitičkih metoda i njihovom uvođenju u rutinski rad.
  • U periodu tranzicije DP “ Enološka stanica” je nastojala i uspela da pređe u državno vlasništvo. Očekivanja su bila da će joj država i dalje poveravati odgovorne poslove u oblasti ispitivanja kvaliteta i zdravstvene ispravnosti prehrambenih proizvoda i predmeta opšte upotrebe.
  • U toku 2001. godine ustanova stiče akreditaciju i vrši se njena sertifikacija procesa od strane evropske kuće “ ÖQS” iz Beča.

Iz ove ustanove poteklo je niz eminentnih stručnjaka, profesora univerziteta,
dobitnika nagrada za patente i mnogih društvenih priznanja.

Spomenućemo neke od njih:

U Poljoprivredno-vinarsku školu i Enološku stanicu dolazi 1932. godine, a od 1933. je direktor obe ustanove u Vršcu.

Od 25. 12. 1936. je docent Poljoprivredno – šumarskog fakulteta u Beogradu. Član je stručne komisije za vinogradarstvo i vinarstvo Vrhovnog savetodavnog odbora za poljoprivredna istraživanja i oglede pri Ministarstvu poljoprivrede.

Svojom saradnjom u stručnoj štampi gospodin Toskić je mnogo doprineo uzdizanju i popularisanju vinogradarstva i vinarstva, Njegovo “ Vinogradarstvo” i “ Prerada grožđa” , bili su odlični univerzitetski udžbenici i priručnici. Posle rata 1949. godine izabran je u zvanje vanrednog profesora. Izvestan broj članaka objavio je na francuskom i nemačkom jeziku. Na drugom međunarodnom vinogradarskom kongresu 1938. godine u Maroku zapažen je njegov referat o proizvodnji stonog grožđa u Jugoslaviji.

Kao nastavnik uvek se trudio da svoje učesnike i studente osposobi za uspešan samostalan rad. U punoj meri sarađuje na obnovi fakulteta uništenog požarom, na izradi novih nastavnih planova i reorganizaciji fakulteta. Razređuje planove za podizanje novog vinogradarsko – voćarskog instituta na fakultetskom dobru “Radmilovac”, a kao šef katedre za vinogradarstvo učestvuje u svim akcijama vezanim za praktičan rad studenata. Prerano umire u 49. godini u Beogradu kao omiljeni pedagog i praktičar.

Od 24. februara 1947. do 31. decembra 1972. godine bio je direktor Enološke stanice u Vršcu.

1938. boravi na specijalizaciji u Institutu za vinogradarstvo i vinarstvo u Geisenheimu u Nemačkoj. Iako relativno mlad, svojim radom je zadivio profesora Šanderla kao poznatog mikrobiologa i botaničara, jer je za to kratko vreme uspeo da uprosti Lindnerovu metodu za izdvajanje čistih kultura kvasaca, koja se od tada zove “ Uprošećena Lindnerova metoda po Vučkoviću”. Tokom svog boravka na specijalizaciji uspeva da pripremi specijalnu hranljivu odlogu od pasulja za mikrobiološke svrhe za koju je prof. Šanderl izjavio da je gotovo univerzalna.

Posle oslobođenja intezivno radi na proučavanju mikroflore grožđa, šire i vina i na širem tlu tadašnje Jugoslavije. Posebno je značajno njegovo proučavanje šeri-kvasca “ pijavičina” sa poluostrva Pelješca gde se proizvodi čuveno vino“ Dingač”.

Konstruisao je aparat za destilaciju vode i aparat za zaprašivanje vinove loze 1951. i 1956. godine i za njih dobio i patentne isprave.

Nesebičan rad ing. Vučkovića je bio društveno priznat. Odlikovan je ordenom rada II stepena 1957. godine, 1967. dobija Oktobarsku nagradu grada Vršca a maja 1973. orden zasluge za narod sa srebrnom zvezdom.

Učesnik je na međunarodnim degustacijama vina: 1959. u Bukureštu, 1966. u Bidempešti, 1965. u Tbilisiju u Gruziji. Autor je više od 15 stručnih i naučnih radova iz oblasti mikrobioloških istraživanja vinskih kvasaca.

Od 1972. do 1988. godine bio je direktor Enološke stanice u četiri mandata. U Enološkoj stanici – Vršac, radio je kao analitičar na kontroli šire, vina, jakih alkoholnih pića i ostalih proizvoda u vinarskoj proizvodnji. U toku rada je proučavao oko 300 analitičkih metoda i veći deo tih metoda uveo u rutinsku proceduru. U domaćim stručnim časopisima je objavio oko 30 stručnih radova, samostalno ili sa saradnicima iz stanice, a takođe učestvovao kao referent i na brojnim stručnim savetovanjima i kongresima iz oblasti vinarstva i vinogradarstva. Učestvovao je na brojnim domaćim degustacijama, kao stalni član degustacionih komisija za kontrolu vina i jakih alkoholnih pića, na brojnim sajmovima, takođe je bio stalni član komisije za zaštitu geografskog porekla vina.

Za svoj rad je 1988. godine dobio nagradu Oslobođenja Vršca.

Izabran za dopisnog člana JUGOSLOVENSKE INŽENJERSKE AKADEMIJE dana 24.12.2008. godine, shodno izveštaju JINA br. 156 od 26.12.2008.

1994. godine, na predlog zaposlenih DP “Enološka stanica” , postaje direktor gde ostaje do kraja radnog veka 2008. godine.

Za 14 godina rukovođenja Enološkom stanicom ona se uspešno razvijala. Broj zaposlenih se sa 11 ( 1994. godine ) povećao na 50 ( 2008. godine ) sa značajnim uvećanjem broja visokoobrazovanog kadra. Izvršeno je značajno proširenje poslovnog prostora, razrađeno je tržište i usluge tako da se godišnje obavljalo preko 30.000 ispitivanja. U toku 2001. godine stiče se akreditacija i vrši se sertifikacija procesa od strane evropske kuće “ ÖQS” iz Beča. Od tada DP “ Enološka stanica” podleže redovnoj proveri akreditacije od strane Akreditacionog tela Srbije.